Hallo allemaal!

Oh, ik ben zo opgewonden nu. Ik ben net terug van Bal Vampirov en het was absoluut geweldig, maar gezien ik mijn blogs normal in chronologische volgorde aanpak: Meer daarover later (en ook omdat ik gewoon een slecht persoon ben en weet date r mensen zijn die niet kunnen wachten om hier meer over te horen).

Dus, ik moest vroeg opstaan vandaag omdat ik een privésessie had met Sasha om negen uur. Gezien ik daarvoor naar het stadscentrum moet, moest ik om acht uur hier al vertrekken, wat betekende dat ik om kwart na zeven uit bed moest, wat behoorlijk vroeg is als je pas om half twee in bed lag. Maar goed, we zijn hier om overvolle dagen vol geweldige dingen te hebben, dus geen geklaag en gezaag, opstaan en je klaarmaken voor weer een geweldige dag.

Het probleem was dat een privésessie om negen uur ’s ochtends niet bepaald ideaal is wat musea en bezienswaardigheden betreft aangezien die nog niet open zijn. Daarbovenop was het woensdag, de sluitingsdag bij uitstek. Sasha vroeg zich dus al af waarom Katya precies voor dit tijdstip had gekozen om mijn privésessie naar te verplaatsen. Maar goed, wij amuseren ons zo ook wel. Ze voelde zich trouwens echt slecht over wat er gisteren was gebeurd met het wijzigen van mijn rooster. Maar goed, zij kon er niet echt aan doen. Het was gewoon een misverstand, die vallen als eens voor en het maakt niet uit wie het mij had moeten vertellen dat mijn sessie verzet was, het was toch te laat. Ik ben gelukkig ook wel het soort mens dat nogal om dit soort dingen kan lachen.

Gezien er dus weinig te doen viel, hebben we wat door de stad gewandeld. We zijn langs het huis gewandeld waar Poesjkin heeft gewoond, wat voor mij geweldig is natuurlijk. Helaas zijn ze het nu aan het renoveren en kan je het niet bezoeken. Ook zo raar dat ze het nu renoveren in het toeristenseizoen, maar goed, dat zijn Russen zeker. We zijn ook langs een park gekomen waar de beren van een of andere organisatie opgesteld stonden over de eenheid van de landen. Elk land heeft zo’n beer geschilderd. Het was leuk om te zien.

Dan zijn we iets gaan drinken, wat gezellig was. We hebben gewoon wat gepraat: over België, over Youtube, over hoe ze pas een nieuwe wet hebben aangenomen hier die geblindeerde ruiten in auto’s verbiedt. Ja, ze hebben hier nogal rare wetten soms.

En dan zijn we naar het Stroganoffpaleis gegaan. Het is niet zo groot, maar het was wel knap. Er was een kamer met een muur alleen maar spiegels en daar hingen lampen voor. Nu, die lampen waren maar halve lampen die gereflecteerd werden in de spiegel en zo dus helemaal rond leken te zijn. Het was raar, want het creëerde een heel raar optisch effect. Je moest ook echt heel dicht bij de spiegel gaan staan om te zien dat de lampen niet echt helemaal rond waren. Ik zou een probleem hebben als ik daar woonde. Ik zou echt honderd keer denken “oh, ik ga naar de andere kant van de kamer” en dan tegen de spiegel botsen en me bedenken: “Juist, er is geen andere kant van de kamer”, keer op keer op keer. Ik kan mezelf dat zo zien doen.

En dan zijn we terug naar huis gegaan en heb ik een tijdje gerust. Een tijdje zijnde zo’n dertig minuten, want toen was het alweer tijd voor mijn les. En die les was zoals altijd weer heel interessant. Ik moest eerst het verhaaltje over de koninklijke kikker vertalen naar het Engels, mondeling. Dat was een leuke oefening. Het verhaaltje was niet heel moeilijk, maar het was echt heel leuk om te doen.

En dan hebben we nog een stukje verhaal van Poesjkin vertaald. Ik kon kiezen tussen twee boekjes, een met verhaaltjes van Poesjkin en een met verhaaltjes van iemand anders. De keuze was snel gemaakt voor mij en Maria was het helemaal eens met die keuze. Na een tijdje moest ik niet meer vertalen wel, maar gewoon het verhaaltje voorlezen, wat ook heel leuk was.

Dan had ik pauze en heb ik wat gepraat met een aantal van de mensen daar en ook wat ontspannen wat zowat het doel is van een pauze.

Na de pauze hebben we gepraat over schoonheid en over hoe het schoonheidsideaal is veranderd door de eeuwen heen en waarom mensen het schoonheidsideaal van nu hebben aangenomen en dat soort dingen. We hebben het ook over plastische chirurgie gehad. Eigenlijk is dit een heel actueel thema en voor een keer waren de verschillen tussen België en Rusland niet zo groot, behalve dat sommige Russische meisjes veel te veel make-up gebruiken en veel te hoge hakken dragen, maar dat was zowat alles. Voor de rest kwam het best goed overeen.

Ik herinner me ook nog twee dingen die ik gisteren ben vergeten te zeggen. Maria zei dat Russen geen woord hebben voor het woord ‘frustratie’ en dat ze gewoon niet weten wat ‘frustratie’ is, wat dat betekent. Ik moest het proberen uit te leggen wat heel moeilijk was want frustratie is natuurlijk frustratie voor ons. Het is moeilijk om uit te leggen wat het is aan iemand die de betekenis van het woord gewoon niet kent.

Ook, toen ik gisteren met Vera door de stad wandelde, kwamen we voorbij een gebouw waar op het raam ‘rent’ geplakt hing in het Engels en ‘продожа’ in het Russisch, wat ‘te koop’ betekent. We vroegen ons al af wat ze nu eigenlijk willen doen met het gebouw.

Na de les ben ik naar het stadscentrum gegaan. Ik heb op de bus nog een vrouw geholpen. Ze had een gigantisch zware trolley bij zich en haar kleinzoon die ik een jaar of vier schat. Ze vroeg of ik hem wilde helpen uitstappen. Ze heeft me er zo’n honderd keer voor bedankt en dat maakt het echt waard om te doen. Je vindt dat niet erg om te doen, maar dat beetje dankbaarheid maakt het nog zoveel leuker.

Op de metro heb ik nog wat gelezen in dat boekje met verhaaltjes van Poesjkin. Ik moet het natuurlijk teruggeven aan Maria, maar zolang ik nog hier ben, mag ik het hebben om te lezen. Ik heb helaas weinig tijd gehad om te lezen vandaag. Helaas is wel een slecht woord, want mijn dag was geweldig.

Ik ben eerst naar de Dom Knigi gegaan, waar ik heb rondgelopen tot Miriams excursie naar het Hermitage was afgerond. We zijn dan daar, aan Dom Knigi, samengekomen en zijn iets gaan eten. Ik heb pannenkoeken met maanzaad en chocolade- en vanillesaus gegeten. Het leek me eerst een rare combinatie, maar het was echt heel lekker.

En dan zijn we naar het theater gegaan dat gewoon geweldig was. Zelfs als je niet geïnteresseerd bent in eender welke voorstelling die er speelt en je het niet kan begrijpen omdat je de taal niet kent, is het nog gewoon waard om naar een voorstelling te gaan gewoon om in zo’n theater te kunnen zitten want dat is gewoon geweldig. Het theater is echt zo’n oud theater, het komt precies recht uit de film, met veel decoraties en goud en van die klein loges langs de zijkant en dat geeft echt een extra dimensie aan de voorstelling. Dit is echt hoe een theater hoort te zijn. Het is zo anders dan de theaters in België die zo modern zijn en eigenlijk gewoon een podium met dan een reeks bioscoopzeteltjes. Hier heb je allemaal een echte stoel. Het was gewoon echt geweldig om een keer in zo’n theater een voorstelling te kunnen zien.

Als echte toeristen hebben we daar natuurlijk ook foto’s van gemaakt, want je komt nu eenmaal niet zo vaak in dit soort theater, wij toch niet. En dan hebben we ook nog wat souvenirs gekocht om ons te herinneren aan de voorstellingen die we gezien hebben en als bewijs dat we hier echt naar het theater zijn geweest. Welke souvenirs? Dat zien jullie wel als ik weer thuis ben. Stout hé, ik weet het.

Het voordeel van dit theater was ook dat het niet zo groot was, dus je zat eigenlijk altijd redelijk dichtbij het podium. Wij zaten in een van die zijloges en zaten echt dicht bij het podium. Gezien bij deze musical ook veel gebruik gemaakt wordt van de zaal was dat echt goed. Een van de vampiers die op een bepaald moment door de zaal liep, liet de mensen naast ons schrikken wat echt hilarisch was. We hadden echt geweldige plaatsen. We zaten dichtbij en konden alles heel goed zien. Echt perfect gewoon.

En dan de musical, Bal Vampirov, ik kan gewoon nog steeds niet geloven hoe ongelofelijk veel geluk ik heb gehad dat ze gewoon tijdelijk deze musical terug hebben opgepikt in de periode dat ik hier ben en dat om weet ik welke reden. Normaal zijn er geen voorstellingen in de zomer, dus het is echt ongelofelijk. Maar ik ben zo blij dat ik de musical nog een keer heb kunnen zien want hij is en blijft gewoon briljant. Hij is nog steeds briljant de tweede keer dat je hem ziet, is nog steeds geweldig en verbazingwekkend en gaf me nog steeds kippenvel en ik werd er nog steeds emotioneel van en het was gewoon briljant en puur genieten.

Die mensen kunnen ook zo enorm goed zingen. Ik weet nog steeds niet hoe ze het doen, maar ze zingen echt briljant goed. Het is echt verbazingwekkend. Er zit zoveel kracht achter die stemmen en wat een ongelofelijke longinhoud hebben die mensen. Echt ongelofelijk.

Ik begreep er echt veel meer van ook dan ik had verwacht. Ze spraken en zongen meestal heel duidelijk, wat geweldig was. Ik begreep echt wat ze zongen. Ik heb veel gemist ook natuurlijk, maar ik was echt verrast door de hoeveelheid tekst die ik toch heb opgepikt, die ik kon begrijpen. Het was geweldig om te beseffen dat ik gewoon een musical kan volgen in het Russisch. Ik mag hem dan al eens gezien hebben, de tekst was wel heel anders. Ik heb er echt zo van genoten. Ik ben in de zevende hemel nu en ik denk dat ik daar nog wel een tijdje zal vertoeven.

Nu weet ik ook dat de tekst ook heel anders is een taal die niet op Duits lijkt. De boodschap is dezelfde, de gedachte is dezelfde, maar de tekst zelf is anders. Dat doet er natuurlijk niet toe als de boodschap inderdaad dezelfde blijft en ook de muziek brengt veel betekenis over natuurlijk. Voor mij als vertaler was het alleszins heel interessant om te weten hoe zo’n musical vertaald wordt, want ik kan er echt uit leren. Hoe vertaal je in godsnaam een musical? Dat was echt interessant.

Omdat het de tweede keer was dat ik de musical zag, merkte ik ook een aantal details op die ik de eerste keer niet heb gezien en ik zweer dat de bepaalde kleine dingen hebben toegevoegd. Bijvoorbeeld, toen ze om water vroegen in de musical kregen ze eerst wodka en dan pas gewoon water. Ik kan me niet herinneren dat dat in de originele musical zat. Het was alleszins heel grappig en zo waren er meer dingen. Ja, geweldig.

Ik weet dat sommigen onder jullie willen weten welke versie de beste was, maar het is onmogelijk om te kiezen want de musical is op zich wel dezelfde, behalve die kleine details. De kostuums, de decors, de melodieën zijn allemaal dezelfde. De zangers waren ook geweldig. Oké, het theater hier maakt wel dat de musical extra punten scoort natuurlijk. De Stadschouwburg van Antwerpen valt hierbij in het niet.

Wat ik wel vond is dat ik qua uiterlijk deze graaf Von Krolock misschien wel verkies. Hij werd natuurlijk gespeeld door een Rus, iemand met Oost-Europeaanse trekken. Vampiers zijn standaard of oorspronkelijk toch uit Oost-Europa afkomstig en mensen die daar vandaan komen, hebben uitgesproken trekken. Deze graaf Von Krolock zag er in die zin dus meer uit als een echte vampier dan degene die hem in België speelde, maar daar kan niks aan veranderd worden. Uiteindelijk is en blijft het dezelfde musical en het is onmogelijk een versie te kiezen die de beste was, want ze zijn gewoon beiden pure briljantie. Het was gewoon briljant en ik ben zo, zo, zo, zo, zo blij dat ik de kans heb gekregen om deze musical nog eens te zien.

Na de musical hebben we nog wat foto’s gemaakt in de zaal zelf. De zaalmensen liepen allemaal rond in vampierencapes en een van die mensen wilde op onze vraag, maar al te graag met onze foto. Dat was ook geweldig.

Ja, ik heb hier geen andere woorden voor dan diegene die ik ondertussen al veelvuldig heb gebruikt. Het was gewoon geweldig, briljant, verbazingwekkend, fantastisch en ik ben echt ongelofelijk blij, helemaal in de wolken, in de zevende hemel. Het was gewoon super!

En dan nog het weer: Het was bewolkt, maar het was wel heel warm en dan maakt het niet zo uit dat het bewolkt is.

En dat is het voor vandaag!

Doei!