Hallo allemaal!

Dit is mijn voorlaatste blog over Sint-Petersburg, voorlopig toch, en hij heeft wat vertraging, maar hier is hij nu!

Vandaag was weer een schitterende dag. Ik had maar les om een uur vandaag, dus ik kon ietsje langer slapen wat altijd leuk is natuurlijk. Maar, halverwege de ochtend ben ik opgestaan waarna ik wat heb ontspanning: lezen, nagenieten van Bal Vampirov en dat soort dingen.

Om een uur was het dan tijd voor mijn laatste les, dus ben ik weer naar het andere gebouw gegaan. Deze keer was ik ietsje vroeger dan normaal, zodat ik de liedjes die ik heb van Dans der Vampieren en Bal Vampirov nog aan Miriam kon geven. Zij wilde ze graag hebben, maar het was te veel om te e-mailen. Gelukkig heb ik een vader die zo lief was zijn extra harde schijf met mij mee te geven zodat ik ze zo kon brengen. We hebben dan nog wat staan praten en daarna heb ik de informatie gekregen over wanneer we zouden samenkomen met iedereen om onze laatste nacht in deze fantastische stad samen door te brengen.

Gezien Rens en Sjouke niet naar hun les kwamen, was Camille alleen van haar groep en dus had zij les in de slaapkamer van Will (die al naar huis was gegaan die ochtend). Daardoor had ik geen les in de kast, maar in het andere klaslokaal. Dat lokaal heeft ook geen raam, maar het is wel iets groter dan het andere lokaal, dus wel net ietsje beter om les te hebben.

En die les was, raad eens… interessant natuurlijk! We hebben weer vooral over allerlei onderwerpen gepraat en zoals jullie weten vind ik dat altijd heel leuk en interessant. Ik moest eerst mondeling een vertaal uit het Russisch naar het Engels vertalen. Het ging over een man die op zakenreis was. Zijn baas had hem gezegd zo snel mogelijk terug te komen, maar er moesten papieren ondertekend worden en de man die dat moest doen, was zelf op zakenreis. Ze konden hem wel opbellen en dan zou hij snel over en weer komen om ze te ondertekenen, maar die man over wie het verhaal ging, wilde dat niet omdat zijn zakenreis in het zuiden van het land was en daar was het mooi weer en er was een strand. Dus, hij lag gewoon op het strand te ontspannen, ontmoet nieuwe mensen en doet allerlei dingen met nieuwe mensen die hij ontmoet. Uiteindelijk maakt hij een foto met zo’n kartonnen plaat van een ruiter te paard met een zwaard in de hand en bergen op de achtergrond waar je zo je hoofd in een gat moet steken. Dan schrijft hij twee brieven, een uitgebreide naar zijn vrouw met de foto en een naar zijn baas waarin hij zegt dat hij het te druk heeft om al terug te komen. Natuurlijk komen de letters omgekeerd terecht en de baas stuurt meteen een telegram om hem naar huis te laten komen. Daar blijkt dat de foto op de nieuwsmuur op zijn werk is gehangen. Het was echt wel een grappig verhaal.

Dan hebben we het over werk gehad: welke jobs zijn populair hier, kan het dat je na enkele jaren van job wil veranderen, dat soort dingen. Dit was min of meer hetzelfde in Rusland, dus geen revelaties daar. We hebben ook gepraat over wie het mee beïnvloedt welke beroep je kiest en ook of je een job kiest voor het loon of omdat je het graag doet. Die laatste vraag is heel interessant, want in Rusland zouden veel mensen kiezen voor de job die het best betaald ook al willen ze die eigenlijk niet zo graag doen. Wij zouden eerder kiezen voor de job met het laagste loon als dat die is die we het liefst willen doen.

En dan hebben we het over tijd gehad. Doe je dingen nu of stel je ze uit, wat doe je om de tijd vooruit te laten gaan, tips om je tijd beter te besteden en meer uit je tijd te halen.

Dan hebben we over euthanasie gepraat, of ik vind dat dat moet kunnen. Het is interessant, want deze avond vroeg Inna, een van de andere leerkrachten, over euthanasie aan Rens en mij omdat het in Nederland en België kan. Zij dacht dat iedereen zomaar euthanasie kon begaan in Nederland en België, ook jonge mensen die helemaal niet ziek zijn. Dus hebben we uitgelegd dat het wel ietsje anders is en dat je niet zomaar euthanasie kan krijgen. Het was wel interessant om te horen dat mensen in andere landen dus een heel ander beeld hebben over hoe het is, dat ze het niet weten en ik ben blij dat we dat idee dan toch al bij een iemand hebben kunnen wegwerken.

Dan hebben we het ook gehad over dieren en huisdieren. Zijn wij echt beter dan dieren en dat soort dingen. Het was wel leuk om over te praten. En dan hebben we het over de ruimte gehad: Zijn we echt alleen? We hebben elk onze eigen mening gegeven en dat was het, maar het was leuk om over te praten.

Daarna hebben we het over de natuur gehad. Het was interessant om te horen dat Maria niet gelooft in de opwarming van de aarde. Wij zien het meer als een gegeven, denk ik, maar dat is dus niet overal zo en ik veroordeel dat niet, maar het is wel interessant om te horen. We hebben ook gepraat over het feit of dichtbij de natuur opgroeien je gedrag er naartoe beïnvloedt. En dan over welke dingen ik nog wil zien. Dus ja, de les was weer heel erg interessant.

En dan zat de les erop, wat triest was, maar Maria reist eind september naar Nederland en ze komt ook naar België. Ze zei dat we konden afspreken en Russisch praten. Dat is geweldig, niet alleen vanwege het Russisch, maar ook omdat het gewoon geweldig zou zijn om nog eens af te spreken.7

Dan ben ik terug naar huis gegaan en heb ik nog wat ontspannen tot het tijd was om naar het stadscentrum te gaan waar we hadden afgesproken met iedereen. Kasper, Tom en ik waren de eersten daar, maar al snel na ons arriveerde ook Christiaan. Het was wel grappig want hij kende Tom helemaal nog niet en toen hij aankwam, was Tom net zijn fiets aan het wegzetten. Dus, toen die terugkwam, stak hij zijn hand uit naar Christiaan en zij ‘Hi, I’m Tom’, maar Christiaan had geen idee wie hij was en dat hij bij ons hoorde, dus hij stond daar zo te kijken met een rare blik van ‘wat gebeurt er, een vreemde stapt op mij en telt zich voor en steekt zijn hand uit naar mij, wat moet ik doen’, dus zei ik maar dat het oké was en dat hij bij ons hoorde. Daarna heeft hij hem toch de hand geschud, maar het was zo grappig. Daarna arriveerden ook Miriam, gevolgd door Rens and Sjouke en dan ook Kirsten en Joke. En tot mijn grote verrassing verschenen toen ook Katya en Maria. Zij gingen ook mee op restaurant, wat natuurlijk geweldig was. Dan kwam Sasha aan en konden we naar het restaurant gaan. Inna, ook een van de leraressen zou later ook nog komen, maar zij kwam rechtstreeks naar het restaurant. Na Inna kwam ook Sasha (ja, een derde Sasha, een die hetzelfde werk doet als de andere Sasha) er nog bij.

Het was zo leuk, we hebben daar leuk zitten praten en lachen. In Russische restaurants brengen ze trouwens niet al het eten samen. Ze maken het gewoon en wanneer iets klaar is, wordt dat gebracht. Dus, de eersten hadden hun eersten al op toen de laatsten het hunne kregen. We waren er al mee aan het lachen dat ze gewoon niet genoeg borden hadden of zo. Maar, het eten was wel heel lekker. Ik had gewone spaghetti en die was erg lekker en als dessert had ik chocoladecakejes (een beetje als moeilleux want er zat vloeibare chocolade in) met vanilleijs. Het was erg, erg lekker.

Maria en Katya zijn dan naar huis gegaan en Miriam is later ook naar huis gegaan, maar de rest besloot om uit te gaan. In Sint-Petersburg betekent dat dat je heel de nacht moet gaan, niet vanwege de avondklok in de obshizjite want die is er niet, maar omdat de bruggen tussen de verschillende eilanden opengaan om de boten door te laten. Ze hebben elk verschillende uren waartussen ze open zijn, maar ongeveer tussen een en vijf ’s nachts is het onmogelijk om tussen de verschillende eilanden te reizen.

We zijn eerst naar een cocktailbar gegaan, wat gezellig was natuurlijk. We hebben gewoon zitten praten, maar toen besloten we dat we zin hadden om te dansen en zijn we op zoek gegaan naar een andere plaats. We vonden er een, maar eens we binnen waren beseften Sasha, Sasha, Christiaan en ik dat we daar niet wilden blijven. Er hing veel te veel sigarettenrook en het was er veel te druk binnen. Wij zijn dan naar buiten gegaan, maar de anderen hadden al drinken besteld, dus moesten we wachten. Maar we wilden niet buiten wachten voor de club want we voelden ons niet veilig (iemand bedekt met bloed op de grond zien liggen nog amper bij bewustzijn bevordert het veiligheidsgevoel ook niet).

Dus, we zijn dan veiliger oorden gaan opzoeken en zijn daar ergens gaan zitten toen Sasha (eerste Sasha) besefte dat Kaspers rit naar de luchthaven rond vijf uur was en dat hij nog bij onze groep was. Hij kon niet naar huis natuurlijk (door de bruggen) en hij moest thuis raken want anders zou hij zijn rit en dus mogelijk zijn vliegtuig missen. Dus, we controleerden snel of er nog bruggen dicht waren, maar dat was niet het geval, het was al twintig of kwart voor drie, maar toen zagen we dat er een brug naar ons eiland even terug dichtging tussen tien voor en tien na drie of zo. Dus, Sasha belde meteen Inna op, maar die kon niet verstaan wat Sasha zei omdat het zo lawaaierig was in de club. Dus, Sasha stuurde het dan in een sms. Nieuwe Sasha zei dat we gewoon Kasper in eender welk auto moesten zien te krijgen die hem naar de brug wou brengen want het was al te laat om een taxi te bestellen om de brug nog te kunnen halen. Hij moest gewoon op het juiste eiland terecht komen. Maar, om een buitenlander in een willekeurige auto te duwen, vonden beide Sasha’s geen goed idee, dus zei nieuwe Sasha dat zij dan mee zou gaan en naar huis zou gaan, maar we wilden ook niet dat zij alleen zou blijven met een vreemde man, dus ging Christiaan ook maar mee. We kregen Kasper dan eindelijk uit de club, namen snel afscheid en duwden hem bij wijze van spreken in een auto.

Later die avond vroeg ik dan aan Sasha of ze wist of ze het gehaald hadden. Zij had een sms’je gekregen waarin stond dat ze de brug niet gehaald hadden, maar dat ze op zoek gingen naar een andere manier om op ons eiland te raken. Ik weet niet wat die manier was, maar het is blijkbaar wel gelukt, want Camille en Tom bevestigden dat Kasper thuis was gekomen en de chauffeur die mij naar de luchthaven bracht, zei ook dat hij Kasper ook naar de luchthaven had gebracht.

Ik denk dat Sasha ocharm bijna een hartaanval heeft gekregen, maar het is dan uiteindelijk toch goed gekomen.

Dus, iedereen was ondertussen buiten en we zijn dan op zoek gegaan naar een andere club omdat Sasha en ik echt niet in deze club wilden blijven. Uiteindelijk hebben we dan een leuke club gevonden en ons daar goed geamuseerd. Ik heb me goed geamuseerd en de anderen leken ook wel een leuke tijd te hebben. Het was al licht toen we vertrokken, dat was denk ik rond zes uur. En dan hebben we afscheid genomen van Inna en Sasha die een andere metro moesten hebben dan wij.

Buiten bij ons hebben we dan allemaal afscheid genomen van elkaar. Thuis heb ik meteen een douche genomen om de sigarettenrook uit mijn haar te wassen. In Rusland mag je nog roken in restaurants, cafés en clubs. En dan heb ik even op mijn bed gelegen.

Het weer vandaag was weer helemaal geweldig. Het was warm, de zon scheen. Het was schitterend.

En dat is het voor vandaag!

Doei!